Is een referentie een goede selectie tool?

Laatst kreeg ik mail in mijn mailbox met de titel  ‘Mag een werkgever een negatieve referentie afgeven?’ Goede vraag. Mijn eerste gedachte was, dat in principe een referentie positief is. Maar als ik de vraag anders stel, is mijn antwoord ook anders. Als ik vraag: ‘Moet een referentie positief zijn?’, dan zou ik sneller geneigd zijn om ja te zeggen. Maar als je totaal niet tevreden bent over degene, waarvan jij de referent bent, dan hoef je diegene natuurlijk ook niet op te gaan zitten hemelen.

Het bericht in mijn mailbox verwees naar een artikel van Xpert HR actueel, met daarin een gerechtelijke uitspraak. De rechter in deze zaak stelt: ‘Deze informatie kan, zoals ook door de werknemer tijdens de zitting is erkend, zowel positief als negatief voor de persoon in kwestie uitpakken. Wanneer een sollicitant bepaalde negatieve informatie van de referentie over zijn persoon of functioneren wilt uitsluiten, dient hij dat expliciet bij de referent aan te geven.’ (bron) Daarnaast zegt de rechter in deze zaak, dat het bij het verstrekken van een referentie gaat om zoveel mogelijk relevante informatie te verstrekken. In het geval van een referentie van een sollicitant is informatie over het functioneren van deze sollicitant relevante informatie. Een referent mag de potentiële werkgever dus deze relevante informatie geven. In deze zaak stelt de rechter zelfs, dat dergelijke informatie zelfs verstrekt moet worden.

Wat mij betreft een opvallende en vooral verhelderende uitspraak. Want ik moet eerlijk bekennen, dat ik niet echt een grote fan ben van referenties. Omdat men over het algemeen alleen maar positieve referenties afgeeft, vind ik het eerlijk gezegd een beetje een wassen neus. In de tijd, dat ik zelf nog actief op zoek was naar een baan, werd er regelmatig om referenties gevraagd. Als dit onderdeel was van een standaardprocedure, dan vulde ik deze ook niet in. Indien ik verder in een proces was en daar om gevraagd werd, dan moest ik eerlijk toegeven dat ik er sterk mijn twijfels over had. Kon ik geen mensen vinden die iets leuks en goeds over mij als werknemer kon vertellen? Ja hoor. Er waren verschillende oud-collega’s bereid om iets over mij te vertellen. Vertrouwde ik ze dan niet of ze wel iets positiefs vertelden? Ik vertrouwde ze volledig, anders had ik ze niet gevraagd. Ik vertrouwde erop, dat zij hun eerlijke mening over mij gaven. En dat ik in grote lijnen ook op de hoogte was van deze mening. Wat ik in mijn eigen geval lastig vond, was het feit dat ik al even uit het arbeidsproces was. Ja, ik had wel verschillende baantjes, maar als ik dan toch een referentie moest geven, wilde ik, dat iemand uit een vergelijkbare situatie iets over mij zou vertellen. En daar zat nou net het probleem. Daar zat best een aantal jaar tussen. Ik was en ben eigenlijk nog steeds van mening, dat ik in de tussentijd een ontwikkelproces had doorgemaakt. Wat ervoor zorgde, dat het plaatje wat dan geschetst werd, niet compleet genoeg was. Mijn oud-collega’s konden zeker goed vertellen, hoe ik daar was en in de basis klopt dat ook. Maar dat heeft er wel voor gezorgd, dat, nu ik mijn eigen bedrijf heb, mijn klanten niet automatisch een referentie zal adviseren tijdens een werving en selectie traject. Ik ben van mening, dat het geen standaard moet zijn. Het moet wat mij betreft iets toevoegen. Wat dat is, is afhankelijk van de situatie. Mijn eigen ervaring is, dat het een mogelijkheid is om te toetsen of de indruk en ook het gevoel wat je bij iemand hebt gekregen klopt.

Het kan dus wel een mooie tool zijn, mits je hem ook goed weet te gebruiken. Weten wanneer je deze in moet zetten, maar ook het stellen van de juiste vragen tijdens een dergelijk gesprek is wat mij betreft essentieel.

By | 2018-09-25T20:12:22+00:00 september 25th, 2018|Blog|0 Comments